Eelco en ik zijn in mijn oude Volvo op weg naar een optreden in Hoorn. Om inspiratie op te doen, staat híj erop dat we de Zuiderzeeroute nemen. Over een weg die meestentijds net breed genoeg is om met z´n tweeën naast elkaar te fietsen, draai ik door de ene bocht na de andere. Het schiet echt geen reet op, maar dat schijnt alleen mij te deren. Het mag dan wel de IJsselmeerdijk zijn waarover we rijden, maar van het IJsselmeer is niets te zien. Dat uitzicht wordt door diezelfde waterkering geblokkeerd. De groene eindeloosheid die aan de linkerkant met ons meebeweegt, speelt met Eelco's gemoed. ´Dit is het Illinois van Nederland´, beweert hij met stelligheid. Ik kan hem moeilijk tegenspreken, omdat ik Illinois alleen ken van een nachtelijke rit in een Greyhoundbus. `Bedoel je zoiets als het Ostfriesland van Turkije, of het Toscane van Kazachstan?´, vraag ik hem uitdagend, maar hij gaat aan m´n sarcasme voorbij. `Het is meer de sfeer dan de landschappelijke gelijkenis. Dit moet je op je in laten werken. Je MOET hier wel gas terugnemen. Weg van alle hectiek.` Juist op dat moment draait een enorme tractor de aankomende bocht om. De bestuurder maakt duidelijk geen aanstalten om rekening met de breedte van de weg te houden. En remmen is alles wat ik kan doen. Even denk ik dat ´ie over de auto heen zal walsen, maar hij gooit het stuur om en raast zonder vaart te minderen door de berm langs ons heen. Eelco heeft het niet eens gemerkt. `Hier zouden muzikanten als Ryan Adams, Wilco, Greg Trooper of Levon Helm ook kunnen gedijen. Het is die wijdheid, dat oneindige...` Ik adem een paar keer diep door voor ik hem net iets te vinnig antwoord. `Wat lul je nou allemaal?´ Met zijn minzame glimlachje strijkt hij de plooien glad. De grootste schrik ebt bij me weg. Eelco komt wat meer overeind in zijn stoel. `Ik heb het natuurlijk over de perfecte muzikale enscenering bij dit epische boerenland.` Omdat we nog stilstaan, kijk ik voor het eerst bewust om me heen. Bij het landschap past BZN óf misschien de Dijk en Van Dik Hout. Iets anders kan ik me er niet bij voorstellen. `Sorry Eelco, maar die namen zeggen me niks.` Terwijl ik langzaam optrek, kijkt hij me aan alsof ik hem zojuist in z´n gezicht heb gespuugd. `Ná, kom op, zeg! Je kent Ryan Adams of Levon Helm toch wel?` Ik haal m´n schouders op. `Helm was de zingende drummer van The Band. Je weet wel met dat nummer The Weight!` En hij begint gelijk te zingen. `I pulled into Nazareth, I was feelin' about half past dead.` Dan stopt hij abrupt. `Hé wacht ´ns... Ik heb volgens mij nog iets van hem bij me.´ Hij graait naar z´n rugzak op de achterbank, grabbelt er wat in en haalt er een paar cd´s uit. Triomfantelijk houdt hij een hoesje omhoog. Op de foto hurkt een man met een verweerd gezicht tussen jonge maisplantjes. Hij kijkt misprijzend omlaag alsof de oogst nu al is mislukt. `Dit is ´m... Levon Helm,´ zegt Eelco plechtig. Hij stopt het schijfje in de speler en even later klinkt het betoverende getokkel van een banjo. En dan die hese, hoge, bijna falsetstem. Het is april 2007 en ik ben onmiddellijk verkocht.
Vijf jaar later rijd ik over dezelfde dijk op weg naar een etentje in Hoorn. Boven me hangt een plafond van antraciet. De zon achter mij tekent er een halve regenboog in. Op 19 april, één dag eerder, is Leon Helm aan de gevolgen van keelkanker overleden. Al de hele weg luister ik naar zijn muziek die voor mij zo bij het Nederlandse polderlandschap is gaan horen. Als Poor Old Dirt Farmer uit de speakers klinkt, komt er als een gepast afscheid een gordijn van regen omlaag.
Reacties
Een reactie posten