Angie
Op m’n elfde ontdekte ik de Stones . Nou ja, ontdekken kun je dat natuurlijk niet meer noemen wanneer de halve planeet je in die ontdekking is voorgegaan. Maar voor mij waren ze onbekend terrein, opwindend onbekend terrein. Het begon allemaal met Angie , een nummer dat ik in de Avondspits hoorde. Efferiewaer ai loek, ai zie jaor ais. Twentse poëzie met Engelse tongval. Radio-dj Frits Spits mijmerde over die beeldende regel: ‘De ogen zijn de horizon. Ik verdwijn in het tegenlicht.’ Ik begreep er geen reet van, maar het verwarmde me diep van binnen als romig vanille-ijs. Ik was op slag smoor op die verontrustende ballade, waarin een prille liefde in rook opging. De volgende dag na school fietste ik als een dolle naar het centrum van O. Tien gulden uit m’n moeders huishoudportemonnee brandden in mijn nieuwe spijkerjasje. Ik moest en ik zou die uitgeven aan Angie en de Stones . Het kostte me flink wat moeite voor ik eindelijk na de nodige aanwijzingen een platenzaak had gevonden. Ik...