Lost with you
Emma neemt plaats achter de vleugel. We zijn zojuist met de trein aangekomen uit Beverwijk. En telkens als we de stationshal van het centraal in Amsterdam binnenlopen, is er geen houden aan. Ze heeft slechts oog voor het zwartglanzende instrument. Zelfs als er iemand het pianokrukje bezet houdt, weet ze in een vloek en een zucht die zitplaats te veroveren. Een enkele keer moet het met vleien, zelden komt het tot smeken, maar meestentijds maken mensen maar al te graag plaats voor haar. Steevast opent ze haar concert met Liebestraum 3 . Haar vingers weten niet beter dan haar virtuositeit te gehoorzamen. Liszt is van jongs af aan haar elixer. Al snel verandert de hal in een concertzaal. Reizigers groepen samen, blijven verrast stilstaan bij het horen van de overrompelende klanken, sommigen met hun mond open. Het sluitstuk is altijd hetzelfde. Voorzichtig wordt een applausje ingezet, waarna Emma achter de vleugel vandaan stapt en een elegante reverence maakt. Daarbij golft haar rechterarm ...