KORTE VERHALEN

Emma neemt plaats achter de vleugel. We zijn zojuist met de trein aangekomen uit Beverwijk. En telkens als we de stationshal van het centraal in Amsterdam binnenlopen, is er geen houden aan. Ze heeft slechts oog voor het zwartglanzende instrument. Zelfs als er iemand het pianokrukje bezet houdt, weet ze in een vloek en een zucht die zitplaats te veroveren. Een enkele keer moet het met vleien, zelden komt het tot smeken, maar meestentijds maken mensen maar al te graag plaats voor haar. Steevast opent ze haar concert met Liebestraum 3 . Haar vingers weten niet beter dan haar virtuositeit te gehoorzamen. Liszt is van jongs af aan haar elixer. Al snel verandert de hal in een concertzaal. Reizigers groepen samen, blijven verrast stilstaan bij het horen van de overrompelende klanken, sommigen met hun mond open. Het sluitstuk is altijd hetzelfde. Voorzichtig wordt een applausje ingezet, waarna Emma achter de vleugel vandaan stapt en een elegante reverence maakt. Daarbij golft haar rechterarm ...

Op m’n elfde ontdekte ik de Stones . Nou ja, ontdekken kun je dat natuurlijk niet meer noemen wanneer de halve planeet je in die ontdekking is voorgegaan. Maar voor mij waren ze onbekend terrein, opwindend onbekend terrein. Het begon allemaal met Angie , een nummer dat ik in de Avondspits hoorde. Efferiewaer ai loek, ai zie jaor ais. Twentse poëzie met Engelse tongval. Radio-dj Frits Spits mijmerde over die beeldende regel: ‘De ogen zijn de horizon. Ik verdwijn in het tegenlicht.’ Ik begreep er geen reet van, maar het verwarmde me diep van binnen als romig vanille-ijs. Ik was op slag smoor op die verontrustende ballade, waarin een prille liefde in rook opging. De volgende dag na school fietste ik als een dolle naar het centrum van O. Tien gulden uit m’n moeders huishoudportemonnee brandden in mijn nieuwe spijkerjasje. Ik moest en ik zou die uitgeven aan Angie en de Stones . Het kostte me flink wat moeite voor ik eindelijk na de nodige aanwijzingen een platenzaak had gevonden. Ik...

Eelco en ik zijn in mijn oude Volvo op weg naar een optreden in Hoorn. Om inspiratie op te doen, staat híj erop dat we de Zuiderzeeroute nemen. Over een weg die meestentijds net breed genoeg is om met z´n tweeën naast elkaar te fietsen, draai ik door de ene bocht na de andere. Het schiet echt geen reet op, maar dat schijnt alleen mij te deren. Het mag dan wel de IJsselmeerdijk zijn waarover we rijden, maar van het IJsselmeer is niets te zien. Dat uitzicht wordt door diezelfde waterkering geblokkeerd. De groene eindeloosheid die aan de linkerkant met ons meebeweegt, speelt met Eelco's gemoed. ´Dit is het Illinois van Nederland´, beweert hij met stelligheid. Ik kan hem moeilijk tegenspreken, omdat ik Illinois alleen ken van een nachtelijke rit in een Greyhoundbus. `Bedoel je zoiets als het Ostfriesland van Turkije, of het Toscane van Kazachstan?´, vraag ik hem uitdagend, maar hij gaat aan m´n sarcasme voorbij. `Het is meer de sfeer dan de landschappelijke gelijkenis. Dit moet je op...